Mijn berichten

..........Storm Ciara.....

Boekje

Terwijl storm Ciara over ons land raasde en de glaspuien van ons appartement angstig flink tekeer gingen lag ik als een stil muisje op de bank. Ik was doodmoe. Een kleine wandeling door het appartement deed mij al bijna in elkaar storten. Ik ben mezelf niet. Ik voelde me zo slap als een vaatdoek. Mijn HB-waarde in mijn bloed was weer eens gedaald naar bijna 5. Gelukkig mocht ik afgelopen woensdag weer bloed ‘tanken’ bij het Erasmus en voelde me gelijk weer een stuk beter. ’s Avonds kwamen mijn oude vrienden Hans & Menno langs om bij te kletsen. Was mooi.  

Afgelopen vrijdag 14 februari was de ‘Grote Dag’, de lancering van het kinderboekje voor KiKa. Meer dan 100 mensen verzamelden zich in Rotterdam om erbij te zijn. Het was een mooie, bijzondere, emotionele rollercoaster op de verjaardag van Maarten, die vier maanden geleden veel te jong aan kanker overleed. Een mooi eerbetoon en daarbij een gaaf boekje. En nu al meer dan € 12.000 opgehaald voor KiKa. Heerlijk toch.

Zaterdag moest ik een dag flink bijkomen van de drukte en lag weer eens uren op de bank. Soms wil je heel veel doen, maar dan lukt het eigenlijk niet. Het kost mij moeite om me ‘over te geven’ aan de grillen van mijn lijf, maar ik zal het moeten leren. Ik probeer een nieuw levenstempo te vinden, zodat ik veel rustig aan doe en soms even een energie-piek omhoog heb. De komende tijd zal leren wat wijsheid is. Deze week staat er een CT-scan op het programma, zodat ik te horen krijg of zes chemo’s ook effect hebben gehad op de kanker in mijn lijf. Fingers crossed.    

 

.........Wereld Kankerdag 2020.....

Sneak preview  KiKa_Actielogo

Vandaag is het Wereld Kankerdag. Gisteren begon het al met het nieuws dat er in 2019 118.000 kankerpatiënten bij zijn gekomen. Een stijging. Gisteravond bij DWDD meldde kankerspecialisten dat we binnen twintig jaar de ziekte kanker ‘onder de knie’ hebben. Bemoedigend, maar voor alle kankerpatiënten nu nog erg ver weg. Met kleine stapjes gaan we vooruit. Gelukkig maar…...

Tijd voor een beetje leuk nieuws. Een SNEAK PREVIEW VAN EEN KINDERBOEK. Met een geschiedenis.  

In mei 2019 spraken Maarten Hijdra en Fred Guurink (vrienden en collega’s) over het feit dat zij nooit als opa hun kleinkinderen zouden voorlezen. Beiden getroffen door een vorm van ongeneeslijke kanker. Spontaan ontstond het idee om samen een kinderboek te gaan maken. Het tekentalent van Maarten met de schrijverspassie van Fred. Langzaam ontstonden kinderverhalen en tekeningen. Ze hadden er allebei lol in. Hun vriend Nic van Rongen – grafisch ontwerper – kwam er al snel bij om het geheel vorm te geven. Na het veel te vroege overlijden van Maarten afgelopen najaar maakte Nic het tekenwerk van Maarten af. Maarten, Nic en Fred wisten al snel dat ze het goede doel ‘KiKa, Kinderen Kankervrij’ aan het kinderboek wilden verbinden. De gehele opbrengst van de verkoop van het kinderboek gaat naar KiKa. Mede mogelijk gemaakt door fijne sponsors. Over twee weken gaan we de kinderboeken naar alle kinderafdelingen van alle nederlandse ziekenhuizen toezenden, zodat kinderen voorgelezen kunnen worden. En zelf gaan we overal in ziekenhuizen voorlezen. Doe je mee ? Het boek – 24 x 24 cm groot - kost 15 euro. Wil je een boek bestellen en KiKa steunen ? Ga naar de actiepagina op KiKa :  https://www.actievoorkika.nl/koop-een-leuk-kinderboek-en-steun-kika  . En lees daar hoe simpel het werkt. Je geld is ook gelijk bij KiKa. 

........Even weg......

Gran Canaria

In het vliegtuig – op de weg terug van Gran Canaria – doe ik mijn ‘noise-cancelling’ koptelefoon op en sluit me even af. Het was heerlijk om even weg te zijn, de Nederlandse winter te ontvluchtten. We zaten met het gezin op een mooi resort. Tweeëntwintig graden in de zon. Gewoon even een dikke week niets doen. Overdag geen trombose steunkous aan. Tijd voor elkaar en samen ’s avonds boerenbridgen. Natuurlijk hebben we ook gelachen om mensen, die vroeg opstaan om hun handdoek op een bed bij het zwembad te leggen en daarna snel naar het ontbijt lopen om maar niets te missen. En dan te bedenken dat in het laagseizoen er overal plek genoeg is. We zijn weer opgeladen en klaar voor de volgende chemo. Ik kan het iedereen enorm aanraden : even weg midden in de winter. Zo dommel ik weg in het vliegtuig naar Nederland. Ik moet ook even terug denken aan mijn bezoek aan het gemeentehuis om mijn rijbewijs te verlengen, vlak voor onze vakantie. Ik had nog mooie pasfoto’s van verleden jaar, met haar. En nu zat ik met een kaal hoofd bij de balie om mijn rijbewijs te verlengen. Ik zag de ambtenaar naar de foto kijken en een paar keer naar mijn hoofd. Maar er werd wijselijk niets gezegd…… Nee, ik heb geen bus- en vrachtwagen-rijbewijs meer nodig….. Pfff, te duur en een medische keuring…. Laat maar zitten. Ik mag in ieder geval tot 2030 weer een auto besturen, hahaha, dat geeft wel goede energie. Ik glimlach in het vliegtuig met mijn ogen dicht.  

Als we thuis zijn besef ik dat we weer aan een volgende ronde ziekenhuis gaan beginnen. Op naar chemo, nummer zes. Gisteren meldden wij ons weer in het ziekenhuis. Bloedprikken, wachten op de bloeduitslag en naar de oncoloog. Prof. de Wit keek mij aan en meldde me dat mijn HB-waarde [ 5,9 ] goed was, maar mijn bloedplaatje met een waarde van 75 echt te laag. De grens voor het bloedplaatje ligt rond de 100, dus hij meldde dat hij chemo nummer zes uit wilde stellen. Niet fijn, maar blijkbaar wijsheid. Je leert altijd weer wat : als de HB-waarde laag is, heb je te weinig rode bloedcellen in je bloed en heeft het zin om bloedtransfusie te doen. Bij een te laag bloedplaatje moet je echt wachten, want deze witte bloedplaatjes [ trombocyten, zorgen voor goede bloedstolling ] worden door je eigen lichaam aangemaakt in je beenmerg. Dat moet ik dus echt zelf doen. Helaas was er in het bloed niet gekeken naar de PSA-waarde, de lever- en nier-functie. Was ergens in het systeem mis gegaan. Deze waarden konden we gelijk laten prikken, dus dat zijn we maar gaan doen. We hadden opeens de hele middag ‘vrij’, nu de chemo-behandeling een week was opgeschoven. Op naar huis dan maar. Vandaag digitaal bij ‘Mijn ErasmusMC’ mijn PSA-waarde kunnen checken. Die is gezakt naar 4,8. Eigenlijk best goed.  

.......Crazy world.....

Bloedttransfusie

In Iran wordt er een vliegtuig uit de lucht geschoten. In Nederland gaan jongeren elkaar te lijf met grote messen. In Nederland worden bombrieven rondgestuurd. ABNAMRO besluit geen rente meer te geven op spaargeld. Youtube-sensatie Nikkie de Jager blijkt een transgender na haar coming-out. Ze zwicht niet voor chantage. Wat een wereld.

Terwijl de wereld surrealistisch doordraait lig ik moe en uitgeput op de bank. Mijn wereld draait even – deed het natuurlijk al langer - om chemo. Nummer vijf dit keer. [ nu een week geleden ]. De chemo’s slopen helaas mijn goede bloedplaatjes en laat mijn HB-waarde in mijn bloed flink dalen. Ik heb gewoon een tekort aan rode bloedcellen. Ik word er erg moe van. ‘Gelukkig’ is mijn bloedwaarde slecht genoeg en krijg ik nieuw vers bloed. Even energie tanken noem ik het tegenwoordig. Fijn dat het kan. Vandaag was ik aan de beurt. Even dik twee uur aan het infuus om de bloedwaardes weer wat te herstellen. Lekker als je weer rond kan lopen en niet steeds hoeft te zitten. Verder is het vooral afwachten wat de chemo’s doen. Na chemo – nummer 6 – over twee weken verwacht ik weer een scan. En dan volgt er ongetwijfeld advies over de volgende stap. Ik besef dat we het bijna niet meer hebben over mijn prostaat en mijn PSA-waarde, maar over kanker in het algemeen nu mijn lijf op veel plekken is aangetast. Laat de wereld en ook mijn eigen wereld een beetje mooier worden in 2020.     

 

.......Nieuw decennium........

 

Afgelopen zondag samen met Annemieke naar Rotterdam geweest. Gewoon weer eens samen weg. Dwars door Rotterdam gereden en spontaan door mijn verleden gereden. Na dik 40 jaar weer in Rotterdam-Schiebroek. De plek waar mijn Middelbare School stond. De Peppelweg, Argonautenweg en de Olijflaan gezien, plekken die natuurlijk veranderd zijn. Zeven jaar deed ik over de Middelbare School, best lang. Het was niet mijn mooiste tijd, maar met een glimlach reden we langs zeilvereniging ‘Aegir’ in Hillegersberg, waar ik zo super genoten heb van zeilen op de Voorplas en ik mijn schooltijd kon vergeten. Daarna lunchen in Delfshaven. Ik besef dat we te weinig tijd voor elkaar maken. Zo goed dat we dit doen. Het is gewoon een gezellige ochtend.

 

Gisteren ons laatste ziekenhuisbezoek van 2019. Voor zeven uur ‘s morgens zitten we al in de auto. Samen met mijn dochter. Vandaag belangrijk om te checken of mijn bloedplaatjes goed zijn. Het is toch een gekkenhuis bij het bloedprikken. Het geeft altijd wat stress, bang dat de bloeduitslag niet op tijd bij je oncoloog is. Mijn bloedplaatje is in principe goed, maar de HB-waarde in mijn bloed is te laag. Deze waarde wil niet boven de 5.0 uitkomen. De reeds geplande bloedtransfusie gaat door, vooral om de rode bloedcellen in mijn bloed aan te sterken. De lage HB-waarde verklaart mijn vermoeidheid, maar daar heb ik al vaker over geschreven. Ik mag drie uur zitten om twee zakjes bloed via het infuus toegediend te krijgen. Het is weer een hele zit en ik voel me altijd een beetje schuldig naar degene die mee gaat, want die moet er toch weer bij zitten. Mijn dochter gaat even de stad in, zodat ik rustig voor me uitstaar en me afvraag wat 2019 nu eigenlijk voor een jaar is geweest……

 

Alles wat je maar kan bedenken zat in 2019, ons leven stond op z’n kop : we zijn verhuisd; ons nieuwe appartement verbouwd; veel naar de notaris geweest; ons oude kantoorpand verbouwd tot woning en verhuurd; veel opgeruimd; gestopt met werken [ natuurlijk veel te vroeg ]; rollercoaster van het ziekenhuis. Samen met het gezin een super toffe reis naar New York gemaakt in april. Maar ik besef ook dat ik daar nog 12 kilometer per dag kon lopen dwars door Manhattan en nu dik zes maanden later is mijn conditie helaas sterk achteruit gegaan en ben ik soms na honderd meter lopen al moe. Mijn gezondheid heeft zeker een klap achteruit gekregen sinds augustus toen allerlei middelen de kanker niet meer tegen hielden. Het was een heftig jaar met soms een spiraal omlaag, maar ook veel mensen om me heen die me op de been hielden. De liefde van mijn gezin is zo sterk, dat de wil om te leven de balans positief houdt. 2019 wil ik vergeten om er in het nieuwe decennium – de ‘roaring twenties’- iets heel moois van te maken met jullie allemaal. Op naar 2020 ! Iedereen een heel mooi, liefdevol en vooral gezond 2020 !   

 

 

.......Nieuw decennium........

Afgelopen zondag samen met Annemieke naar Rotterdam geweest. Gewoon weer eens samen weg. Dwars door Rotterdam gereden en spontaan door mijn verleden gereden. Na dik 40 jaar weer in Rotterdam-Schiebroek. De plek waar mijn Middelbare School stond. De Peppelweg, Argonautenweg en de Olijflaan gezien, plekken die natuurlijk veranderd zijn. Zeven jaar deed ik over de Middelbare School, best lang. Het was niet mijn mooiste tijd, maar met een glimlach reden we langs zeilvereniging ‘Aegir’ in Hillegersberg, waar ik zo super genoten heb van zeilen op de Voorplas en ik mijn schooltijd kon vergeten. Daarna lunchen in Delfshaven. Ik besef dat we te weinig tijd voor elkaar maken. Zo goed dat we dit doen. Het is gewoon een gezellige ochtend.

Gisteren ons laatste ziekenhuisbezoek van 2019. Voor zeven uur ‘s morgens zitten we al in de auto. Samen met mijn dochter. Vandaag belangrijk om te checken of mijn bloedplaatjes goed zijn. Het is toch een gekkenhuis bij het bloedprikken. Het geeft altijd wat stress, bang dat de bloeduitslag niet op tijd bij je oncoloog is. Mijn bloedplaatje is in principe goed, maar de HB-waarde in mijn bloed is te laag. Deze waarde wil niet boven de 5.0 uitkomen. De reeds geplande bloedtransfusie gaat door, vooral om de rode bloedcellen in mijn bloed aan te sterken. De lage HB-waarde verklaart mijn vermoeidheid, maar daar heb ik al vaker over geschreven. Ik mag drie uur zitten om twee zakjes bloed via het infuus toegediend te krijgen. Het is weer een hele zit en ik voel me altijd een beetje schuldig naar degene die mee gaat, want die moet er toch weer bij zitten. Mijn dochter gaat even de stad in, zodat ik rustig voor me uitstaar en me afvraag wat 2019 nu eigenlijk voor een jaar is geweest……

Alles wat je maar kan bedenken zat in 2019, ons leven stond op z’n kop : we zijn verhuisd; ons nieuwe appartement verbouwd; veel naar de notaris geweest; ons oude kantoorpand verbouwd tot woning en verhuurd; veel opgeruimd; gestopt met werken [ natuurlijk veel te vroeg ]; rollercoaster van het ziekenhuis. Samen met het gezin een super toffe reis naar New York gemaakt in april. Maar ik besef ook dat ik daar nog 12 kilometer per dag kon lopen dwars door Manhattan en nu dik zes maanden later is mijn conditie helaas sterk achteruit gegaan en ben ik soms na honderd meter lopen al moe. Mijn gezondheid heeft zeker een klap achteruit gekregen sinds augustus toen allerlei middelen de kanker niet meer tegen hielden. Het was een heftig jaar met soms een spiraal omlaag, maar ook veel mensen om me heen die me op de been hielden. De liefde van mijn gezin is zo sterk, dat de wil om te leven de balans positief houdt. 2019 wil ik vergeten om er in het nieuwe decennium – de ‘roaring twenties’- iets heel moois van te maken met jullie allemaal. Op naar 2020 ! Iedereen een heel mooi, liefdevol en vooral gezond 2020 !   

 

 

......Kerst........

Vanochtend vroeg was ik bij mijn huisarts. Voor Zoladex-prik zoveel, ik ben de tel kwijt. Wellicht ben ik al lang resistent geworden voor de hormoon-prikken, maar ik weet dat ik er toch mee door moet gaan. Ik ben veel in het ziekenhuis geweest de laatste maanden, maar besef dat ik alweer drie maanden niet bij mijn huisarts ben geweest. Hij wil weten hoe het gaat en of ik het allemaal nog wel ‘trek’. Eigenlijk wel goed om zo’n gesprek weer eens te hebben. Ik geef aan dat ik zo vaak moe, energieloos en futloos ben, maar nog zoveel zin heb in het leven. Hij hoort het aan en geeft aan dat ik altijd langs kan komen. Na de prik en gesprek wordt het hoog tijd om me over te geven aan de Kerst.

Kerst is toch altijd weer bijzonder. Ik besef vooral dat ik heel veel warmte en reddende engelen om me heen heb. Zoveel familie en vrienden, die voor me klaar staan, zich zorgen maken om me, me omringen met hun liefde. Nu de Kerst eraan komt wil ik jullie eigenlijk eens bedanken voor alle aandacht en mooie momenten dit jaar. Het samen lol maken en lachen. Ik houd gewoon van jullie. Alle liefde zal me niet door mijn ziekte heen slepen, maar maakt het zoveel draaglijker. Ik neem jullie als reddende engelen mee naar 2020.  

 

.........Moe......

FG Prijs 2019  2    FG Prijs 2019  1

Afgelopen vrijdag 6 december mocht ik voor de eerste keer de Fred Guurink Prijs uitreiken. Een prijs – ingesteld samen met de Stichting DUOS – voor het beste uro-oncologisch proefschrift van het jaar. Een prijs voor jong talent, een prijs voor de wetenschap. Mooi dat ik dat zelf mocht doen voor een zaal vol met specialisten. De stichting DUOS – die de jury in handen heeft van de prijs – had voor de eerste keer gelijk twee prijswinnaars. Twee jonge talenten – Marlene Hekman & Kim van Kessel – wonnen de prijs voor 2019. Mooi dat er met de jeugd zoveel toekomst is voor onderzoek en nieuwe wegen tegen kanker. Voor mij hebben deze proefschriften ook laten zien dat onderzoek naar kanker nog steeds met volle vaart vooruit gaat. Gelukkig maar.

Vrijdag de dertiende was altijd een dag dat je een beetje op moest passen, maar vandaag ben ik best blij. Overigens hoef ik nergens meer echt voor op te passen….. Vandaag weer een lange dag in het ziekenhuis, in het Erasmus MC in Rotterdam. Ik was echt al twee weken ontzettend moe. Honderd meter lopen en ik moest echt zitten. Afgelopen dinsdag hebben we toch maar het ziekenhuis gebeld en moest ik snel bloed prikken. Mijn HB-waarde in mijn bloed was weer onder de 5 gezakt en dat is echt te laag. Dan moet je hart flink gaan pompen om je lichaam te blijven volgen. De rode bloedlichaampjes verdwijnen toch te snel uit mijn lijf. Vandaag vroeg bloedprikken en daarna drie uur wachten op de bloedtransfusie om mijn hb-waarde weer een beetje op te pompen. Gewoon een boek mee om de tijd te ‘doden’. Gelukkig vliegt de tijd altijd snel om. In een kleine drie uur tijd extra bloed gekregen. Laten we hopen dat ik er weer energie van krijg.

Mooi dat deze week familieleden – soms lieve mensen die ver weg meeleven - lampionnen voor mij hebben georganiseerd voor de grote KWF-aktie straks op 29 december in het Olympisch Stadion in Amsterdam. Daar word ik toch wel stil van. Zo heeft elke week – naast het gevecht tegen kanker – toch iets moois. 

KWF lampion 

.......Lazarus.....

Erasmus 4

Alweer een dikke drukke week geleden in het weekend naar Amsterdam geweest. Ik ben weer met mijn broers op pad.  We gaan naar het theaterstuk ‘Lazarus’ van David Bowie. Het is even wennen om erin te komen, maar als ik het nummer Lazarus hoor gaan de rillingen over mijn lijf. Zo mooi, zo raak : [ ik schreef er eerder ook al over ]

Look up here, man, I'm in danger

I've got nothing left to lose

I'm so high it makes my brain whirl

Dropped my cell phone down below

Ain't that just like me?

We spelen in ons hotel in Amsterdam weer monopoly. Vier fanatieke broers in een hotelkamer. Mooie gasten zijn we bij elkaar. Afgelopen zaterdag eindelijk weer eens met mijn dochter op pad geweest. Gewoon even samen naar de film [ ‘The Joker’ ] en lekker samen eten.

Ik heb toch wel wat last gehad van de tweede chemo. Ik voel me weer misselijk en ik zie eruit als een witte vaatdoek. Maar vooral lusteloos en erg moe. Mijn haar verlies ik ook in hoog tempo. Traplopen is echt niks voor me en na driehonderd meter lopen ben ik bekaf en gaat mijn hart als een gek tekeer. Ik voel dat het niet ok is. Bij een tussendoor gepland bezoek aan prof. dr. De Wit afgelopen woensdag geef ik aan dat ik erg moe ben. Mijn hemoglobine [ hb ] -waarde in mijn bloed is laag geeft hij aan, net boven de 5. Hij besluit om me snel extra bloed te geven. Al de volgende dag kan ik terecht voor het toedienen van extra bloed, 600 cc in totaal. En het werkt inderdaad, ik heb de volgende dag alweer extra energie. Ga weer dingen doen en fiets zowaar naar het centrum van Delft en terug. [ ehhhh…. drie kilometer heen en drie kilometer terug….. ik ben toch een watje…. ] Zo’n lekker gevoel.

Vandaag de derde chemo. Ik zie er wel een beetje tegenop. Maak me wel wat zorgen om de bijwerkingen. Vandaag wordt ook weer een lange dag. Al om 07.30 uur bloed prikken, afwachten op de bloed-uitslag, naar de oncoloog voor goedkeuring voor het toedienen van de derde chemo. En dan nog dik drie uur de chemo in laten druppelen. Ik kan het scenario onderhand al dromen, ik ben – tegen wil en dank – een ervarings-deskundige geworden. Lekker dan ! Maar ik ga ervoor als altijd. Het is zowaar niet druk bij de dagbehandeling en ik krijg een heerlijk bedje. En ik installeer me voor de chemo die eraan komt…. Terwijl de chemo langzaam opgestart wordt komt er een jongeman binnen met zijn vrouw. Hij krijgt het bed tegenover me. Ik hoor al snel dat hij het helemaal niks vindt. De chemo, maar eigenlijk vooral dat hij kanker heeft gekregen. Hij klinkt verbitterd. De wereld is zo oneerlijk. En zijn leven is zo onzeker. Ik kijk het van een afstand aan. De verpleegsters gaan er heel professioneel mee om. En ik besef dat hij ook best een beetje gelijk heeft. Ik heb het vaak verdrongen en glimlach het weg. De jongeman is zo puur en eerlijk vanuit zijn diepste gevoel. Na een half uur kom ik met hem in gesprek. En ons gesprek gaat mijlen de diepte in. Hij is drieëndertig jaar oud en heeft pas zeven weken kanker. Zomaar uit het niets getroffen.        En ik ? Ik ? Ik weet het al bijna vier jaar. Mijn tranen zijn bijna op, hij huilt. Terwijl de chemo door druppelt gieren de emoties door de kleine ruimte met bedden. Eigenlijk zijn we even met z’n tweeën. Zo mooi. Als ik weg mag ‘hug’ ik hem even. En zeg : ‘……keep going man….’. Wat een fijne vent. Ik hoop dat hij in januari mooi nieuws krijgt. Toch een bijzondere dag vandaag. Stil verlaat ik het Erasmus MC.    

 

........Weekend weg........

Ruurlo Museum Ruurlo Monopoly

Na veel ziekenhuis-gedoe en een tweede chemo verleden week vonden mijn broertjes het hoog tijd om er tussenuit te gaan. Even tijd voor elkaar, plezier maken en vooral heel veel lachen. Nou, we hebben het geweten. Afgelopen vrijdag-ochtend zijn we naar Ruurlo in de Achterhoek vertrokken . Ik wilde graag Kasteel More in Ruurlo en Museum More in Gorssel bezoeken. De broers wilden vooral tijd voor elkaar. Een lang weekend weg, twee nachten In Ruurlo, waar voor Randstad-jongens natuurlijk niets te doen is…… Heerlijk, gewoon op elkaar aangewezen. Het kasteel en het museum waren meer dan de moeite waard. Mooi dat een ondernemer zijn geld in kunst en musea stopt en dat wij er van kunnen genieten. Ik nam maar op de koop toe dat ik in een rolstoel door het museum ging. Echt lang lopen en vooral traplopen is wel een ‘ding’ geworden. Maar de broertjes zorgden geweldig voor me. En natuurlijk veel tijd voor eten tussendoor, al merkte ik wel dat een lang avond-diner niet meer aan mij is besteed. Alcohol geef ik ook niet veel meer om. Bij het eerste diner haakte ik al snel af en flink over ‘mijn nek gaan’ een paar dagen na de tweede chemo is eigenlijk ook niet zo vreemd. Maar ik sliep als een roosje. De tweede dag hebben we uren monopoly gespeeld, zoals we dat vroeger als broers ook deden. Vroeger – als kleine jongens – eindigde het vaak in vechten, maar nu waren we nog even fanatiek. Het waren vooral argumenten om elkaar te overreden en straten van elkaar over te nemen. Maar het mooiste was dat we regelmatig over de grond rolden van de lach. Echt, zo’n broeder-weekend is fantastisch. Thuis maakten vrouw en dochter zich zorgen of ik het ‘allemaal wel zou trekken’. Maar ik had het weekend voor geen goud willen missen. Dank jullie wel broertjes, vrienden !